Connect with us

Magazine

HAYATIN KALEMİNDEN /12

Published

on

Baktğım yerde dalmış kalmışım. Kendimi sol tarafımda oluşan acıyla toparladım. Nefesim daralır gibi oldu. Sanki kalbime kramp gibi bir şey girmişti. Kısa sürdü ama aklımda kaldı yine de. O da neydi öyle?
    İçime çöken bu karamsarlığı aklımdan çıkarıp masadaki tabağa baktım. Tabağındakiler hala duruyordu.
    Aklıma bir fikir geldi. Peçetelerle masanın üzerine bir şeyler yapma fikri hoşuma gitti. Hemen birkaç tane peçete alıp köşeleri birbiri üzerine gelecek şekilde katladım. Katladığım peçeteleri birleştirerek masanın ortasına kalp şekli oluşturdum. Kürdanlarla kalbin sağ ve sol taraflarına tabaklarımızı gösterecek şekilde oklar çıkardım. Beklemeye devam ettim.
    Duyguların en saf en duru hali değil miydi aşk. İnsanın çocuklaşma sebebi değil mi sahiden. Bir yaşlanan insan bir de aşık olan insan çocuklaşır. Bana göre böyle.
    Gideli on dakikayı geçmişti ama hala ortalıkta yoktu. Belki teyzesi falan oyalamıştır, o da bana küçük bir şey hazırlamıştır gibi ikna edici düşüncelerle kendimi ikna etmeye çalıştım.
    İkna edici olmadı…
    Kontrolsüz bir şekilde kafeden çıkıp eve doğru koşmaya başladım. Tam evlerinin önünde kalabalık vardı. Kalabalık beyaz bir arabanın önündeydi. Teyzesi kenardan gelip beni tutup engellemeye çalıştı. Onu aştıktan sonra sert bir hareketle kalabalığı itip kendime geçecek bir yer açtım.
    Onun olmamasını diliyordum. Etrafına çullanmış olan birkaç kişiyi daha kenara ittim. Dizlerimin üzerine çöküp yüzüne doğru eğildim. İstemeyerek te olsa baktım. Oydu! Evet, her defasında yanlış gördüm diyerek birkaç defa daha baktım. Belki o değildir, yanlış görmüşümdür diye, ama oydu.
    Son bir kez baktı bana. Gözlerinin içi gülüyordu. Yüzündeki gülme sanki bir anda silindi. Bana bakıyordu ama bakan o değildi. Gözlerinin içi artık gülmüyordu. Donmuş gibiydi.
    İnanamadım. Böyle bir şey nasıl olabilirdi. Bulunduğumuz anı ölümsüzleştirmek istemişti. O anki mutluluğumuz fotoğraf olarak saklanmaya değerdi.
    Ölümsüzleştirdi. Kendisini feda ederek. Beni, o son gördüğüm, bana gülen gözlerden mahrum ederek. Elbette ölümsüzleşti o an…
    Bir kelebeğin ömründen daha kısa süren bir aşktı bizimkisi…
    Kelebeğin ömründen daha kısa.!

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Magazine

HAYATIN KALEMİNDEN /11

Published

on

By

Kahvaltı yapmak için teyzesi gile gittik. Evde yapacağımızı düşünüyordum ama yanılmışım.
    -Bir sokak uzakta yani hemen arka sokakta kafe gibi bir yer varmış. Oraya gidelim mi?
    -Ne ger…
    -Elbette evet diyeceksin. Burası teyzem gilin evi olduğuna göre benim evim sayılır. Sen burada misafirsin. Ben ne dersem o olacak”
    -Emrinize amadeyim efendim.
    Kendi aramızda geçen bu kısa ve komik konuşmaya biraz güldükten sonra evden çıktık. Yoldan karşıya geçip, karşıda yol boyunca dizili olan evlerin arasında kaldığını tahmin ettiğim kafeye varacaktık. Yolun düz olmaması ve parkedilen araçlar yüzünden gelen arabaları görmemiz imkansız denecek kadar zordu. Ben biraz öne çıkıp yola baktım. Elleri ellerimde birlikte karşıya geçtik. Karşıdaki evlerin arasından geçtik ve nihayet kafeye ulaştık.
    Karşılıklı oturduk. Yanımıza gelen garsona iki kişilik kahvaltı söyledik. Çok kısa sürede gelmişti bile. Yemeye başladık.
    -Bu anı hiç unutmamamız lazım.
    -Bu gün hiç unutulurmu. Şu anda yediklerimizin tadını senin elinden kahvaltı yiyene kadar hissedebilirim.
    -Öyle olmaz. Nebileyim bir fotoğrafla falan saklamak istiyorum.
    -İstediğin fotoğraf olsun senin.
    Telefonumu çıkarmak için elimi cebime attım. Cebimde yoktu. Akıl da kalmadı ki bende. Nasıl diyecektim şimdi telefon teyzen gilde kaldı diye.
    Anlamış olacak ki bir anda ayağa kalktı.
    -Sen burada bekle. Ben hemen gidip telefonunu ve fotoğraf makinesini alıp geliyorum. Hem fotoğraf makinesi daha iyi çeker..
    -Olmaz öyle. Sen bekle, ben teyzenden isterim.
    Bir süre devam eden bu tatlı çatışmanın galibi elbette — olmuştu.
    Arkasından baktım. O da baktığımı hissetmiş gibi dönüp bana baktı.
    -Bekle hemen dönüyorum. Fazla bekletmem seni.

Continue Reading

Magazine

HAYATIN KALEMİNDEN /10

Published

on

By

Üzerimi giyinip yola çıktım. Çıkmadan önce aramıştım. Kısa bir konuşmamızın ardından kapatırken “Beş dakikaya evden çıkıyorum. Sen gelene kadar otogarda bekleyeceğim.” Demişti. Kesin tavrından dolayı ne desem vazgeçmeyeceğini bildiğim için “Hayır demeyi çok isterdim ama sen çoktan yola çıkmışsındır.” dedim.
    Sonunda otobüs geldi. Gideceğim yer bizim evden iki saatlik bir uzaklıktaydı. Yol boyunca yapacaklarımızı hayal ettim. “Birlikte kahvaltı yapalım.” demişti. Belki de evde kahvaltı yaparken kaybedeceğimiz zamanı yanımda değerlendirmek istemişti. Bende bir an önce yanında olmak istiyordum.
    Dakikalar geçmek bilmiyordu. Zaman durdu sanki. İyice sabırsızlanmaya başladım. Mesaj atmak hiç aklıma bile gelmemişti. Hayalden çıkıp gerçekleri yaşamaya başlamak galiba beni sanallıkta uzaklaştırmaya başlamıştı. İstedğim de buydu zaten. Sosyal bağımsızlıktan, duygularımızı, hislerimizi ekleyemediğimiz, sadece harflerden oluşan mesajlardan eminim —‘ de sıkılmıştır.
    Bunları düşünürken, bitmez dediğim iki saat bitmişti bile. Otobüsten inip etrafa bir göz gezdirdim, ama göremedim. Arayıp zaman kaybetmek yerine otobüsün önünde olan bir banka oturup telefonumu çıkardım. Arama yerine girdiğim sırada arkamdan iki el gözlerimi kapattı. Kim olduğunu düşünmeden (ki zaten biliyordum), hep hayalini kurduğum şeyi yaptım. Ellerini gözümden çekip arkama döndüm ve yüzüne bakma fırsatı olmayacak kadar kısa sürede sarıldım. Bu anda zamanın durmasını ve hep böyle kalmamızı istedim. İçimi okumuş gibi; “Hep böyle kalamayız. Eğer böyle kalırsak açlıktan ölebiliriz.” dedi. Gülerek; “Haklısın ama bi şartla bırakırız.” dedim. Elini tutmak şartıyla bıraktım.

Continue Reading

Magazine

HAYATIN KALEMİNDEN /9

Published

on

By

Yataktan doğrulup gözlerimi açtığımda saat yedi buçuk tu. Bugün çok güzel bir gün olacak. Hayatımın en güzel günü. İki yıldır en fazla sesini duyabildiğim, sadece fotoğraflarda gördüğüm ve fotoğraflarla tanıştığım birisi. Bu zaman içerisinde, dayımın Almanya’ da olduğunu bahane ederk gitmeyi düşündüm. Tabii ki işe yaramayacaktı. Bende o düşünceyi aklımdan çıkardım. Bu uzun hasret bizi birbirimize daha çok bağlamıştı. İkimizde doğru durakta beklemenin güzel olduğunu biliyorduk. “Beklemek güzeldir ama doğru durakta.” Sabredebilmemizi sağlayan en büyük şey buydu belki de.
    Her zaman konuşmakla, meajlaşmakla kendimizi avutmaya çalışıyorduk. Özlemimizi gidermeye yetmezdi.
    Bugün önemli bir gün. Çünkü bir aydır iple çektiğimiz gün. Birlikte uyuyup birlikte uyandığımız hayallerimizin gerçek olacağı gün, nihayet gelmişti.
    Telefonda konuşurken vermişti bana bu haberi:
    -Özledin mi beni?
    -Soru mu bu şimdi?
    -Evet beyefendi soru. Sonunda kocaman bi soru işareti var hemde.
    -Sana olan özlemim kadar büyük olamaz o kocaman dediğin soru işareti.
    -O kocaman özlemin bitecek artık. Hadi gözün aydın.
    -…
    -Alo. Ne oldu? Ordamısın?
    -Ne diyeceğimi bilemedin. Ne demek istediğini yanlış anlamadım galiba?
    -Bende nasıl anlatacağımı bilemedim aslında. Ben direk söyleyeyim en iyisi. Babamın işi gereği Antalya’ ya taşınıyoruz.
    -Sen ciddi olamazsın..!
    O anki mutluluğumu kim anlatabilirdi ki? Allah’ ım sen nelere kadirsin. Nasıl oldu bilmiyorum ama oldu işte geliyor yaa gerçekten geliyor.
    -Evet. Senin geleceğin yok. Ben geliyorum.
    -Öyle deme ama.
    -Saçmalama. Seni seviyorum.
    -Bende seni seviyorum.
    Bu iki kelime öylesine kuru ve yabana atılacak değildi bizim için. İçimizden gelerek söylüyorduk. Birbirimizin yüreğine duyurmak istercesine. Yüreğimizin sesiyle.
    Sonunda o gün gelmişti işte. Dün gece gelmişti. Antalya’ da teyzesi gilde kalacaktı. Babası Almanya’ dan ev eşyalarını bir araçla getirene kadar.

Continue Reading

Trending